[edit : holy browsercrashing shit Batman! ik heb de helft van de videos maar even gelinked omdat youtube videos embedden toch iets zwaarder voor je systeem is dan ik dacht. Dan klikken mijn lieve lezertjes maar even op het linkje ]
Ik weet nog dat ik ergens in Mei dacht dat dit slecht muziekjaar zou zijn. Nu ik zo tegen het einde van het jaar mijn muzieklijstje samen stel besef ik mij dat 2011 juist een goed muziekjaar was ondanks het wederom ontbreken van een Tool album (helaas - dat zal wel 21-12 2012 worden vrees ik..in dat geval hoop ik dat ik het album nog kan downloaden voordat de wereld vergaat) ; en zo zijn er wel meer bands/artiesten die van mij gerust weer de studio mogen induiken. Maar goed, alsnog veel mooie/goede (lang niet altijd t zelfde..) muziek dit jaar!
Mijn best-of-2011 lijstje :
5/. Trent Reznor & Atticus Ross - The Girl With the Dragon Tattoo (Sound Track)
(Under the Midnight Sun)
Sinds Trent clean is en een vrouw en kinderen thuis heeft zitten is er veel veranderd in zijn muzikale output. Geen ' Fistfuck' , 'God is Dead and no one cares' of 'I want to fuck you like an animal' (ja ik had ook de echte titels van de nummers kunnen gebruiken :P) meer maar zware, pretentieuze soundscapes. Bij vlagen pure ambient of minimal, op andere momenten chaotisch en creepy. Het bezorgde hem en Atticus al een Oscar voor de sountrack van 'Social Network' , en dit album is misschien zelfs nog wel beter. Als je Ghosts van Nine Inch Nails kan waarderen, of als je nieuwsgierig wordt van de omschrijving 'Brian Eno heeft tijdens een slechte Lsd trip een trio samen met the Orb en Einsturzende Neubauten ' is dit zeker de moeie waard om te luisteren.
Oh ja, en een cover van ' Immigrant song' van Led Zeppelin op de koop toe (vergeet even dat uitgerekend dit nummer volstrekt niet voldoet aan de omschrijving van de rest van het album) :
Vorig jaar was er, als uit het niets opeens dat nieuwe album van Roky Erickson - psychedelische held die tot over de rand ging en terug gekomen is. Dit jaar was er opeens uit het niets een nieuw album van the Bevis Frond, het geestelijk kindje van Nick Saloman. Weer een psychedelisch artifact uit het verleden (jaren '90 om precies te zijn) dat uit het niets terug komt met een Plaat. The Bevis Frond is al lang niet meer die freakband met ellenlange intro's en overstuurde (bij voorkeur achterwaarts afgespeelde) venijnige solo's die altijd net op het randje van vals balanceren, in plaats daarvan zijn er korte puntige en melancholische liedjes die absoluut geen sell out zijn maar schitteren in hun eenvoud. Tekstueel ademt het enigzins dezelde sfeer uit als Spinvis, melancholisch met een vleugje magisch realisme. Ontzettend ontroerend en fijn album, de liefde die deze man voor zijn muziek voelt lijkt er vanaf te druipen. Menig hedendaags hip indie bandje kan hier een puntje of twee aan zuigen..
Ahhh Spinvis. Nederlands muzikale hoop in bange dagen. Iets volwassener, iets minder vaag maar nog altijd zo ontzettend erg goed. De teksten, de muziek, de filmpje, de liveshows..het past allemaal zo fucking goed in elkaar. Je kan er niet van houden, maar ik kan mij echt geen Nederlandstalige artiest bedenken die dit niveau zelfs maar kan benaderen. Deze keer geen 'Lotus Europa' achtige experimenten maar redelijk recht-toe-recht-aan liedjes over alles en niets. Dat gezegd hebbende, je houdt van Spinvis of je vind het niets. Dit is niet een plaat die dat gaat veranderen, het is misschien wel de meest stijlvaste van de 'echte' studioalbums tot nu toe.
Geen Porcupine Tree dit jaar, maar na het horen van dit album kan ik er geen seconde over treuren. Steven Wilson heeft het wat mij betreft voor elkaar : dit album is beter dan zijn werk met Porcupine Tree. Daar, ik heb het gezegd. Grace for Drowning ademt een donkere majesteuze droomsfeer uit die dieper gaat dan ' die band' . Het gebruik van klassieke instrumenten in combinatie met saxofoon, jazzy melodie lijnen en onorthodoxe songstructuren werkt op dit album zo.ontzettend.goed. Het is wel nogal zware kost, niet echt geschikt voor een zomerse dag in de tuin maar eerder als afmaker tijdens een zware herfststorm of donkere winternacht. Dit album zal over 20 jaar gelden als een van de grootste klassiekers van dit decennium bij de liefhebbers.
1/. The Devin Townsend Project - Deconstruction / Ghost
Ja ik speel vals, of nee : eigenlijk toch niet. Deze twee albums horen bij elkaar, ze maken elkaar beter. 2011 is voor mij toch echt het jaar van Devin Townsend. Holy.Motherfucking.Shit. Deconstruction en Gost zijn respectievelijk nummer drie en vier van de quadrologie die hij onder de noemer 'the Devin Townsend Project' uitgebracht heeft, en zijn tegelijkertijd uitgekomen. Deconstruction is veruit het meest donkere, geniale en psychotische metalalbum dat ik ooit heb mogen horen, er zijn eigenlijk geen woorden voor. Een korte introductie :
(Juular)
Dit is overigens misschien nog wel het meest eh toegankelijke, straight forward nummer van het album. Het hele album staat vol met gevarieerde snoeiharde metalriffs , een klassiek orkest + volledig koor, diepzinnige bespiegelingen, poep en plas humor -en dan laat ik het eurohouse intermezzo van 'the Mighty Masturbator' nog even buiten beschouwing- verpakt in een heuse Metal Opera. Het is geen death metal (hoewel, bij vlagen..) en er zal vast wel een obs cuur scandinavische black metal band zijn die dit jaar een album uitgebracht heeft dat klinkt alsof een kettingzaag vast zit in een gehaktmolen en die dus NOG harder is dan dit; maar dit is gewoonweg G.E.N.I.A.A.L. . Vooral omdat dus tegelijkertijd ' Ghost' uit kwam. Waar Deconstruction pure chaos en waanzin is (en daar is niets mis mee!) vormt Ghost een artistieke tegenhanger. Denk New Age. Denk fluiten, akoestische gitaren, zachte dromerige zang en uitwaaierende synthesizer geluiden. Denk aan op je rug in de zee drijven in de zon, denk aan de berusting na een emotionele uitbarsting. Denk dit :
Dit heeft net zoveel met metal te maken als licht met duister : helemaal niets (en stiekem toch alles). Beide albums horen bij elkaar, binnen het project maar ook als losstaand geheel binnen dat project. Deconstruction springt met de ogen wijd open gesperd de afgrond in terwijl Ghost boven op de berg in de zon op het gras ligt toe te kijken. Pure schoonheid. Over het Devin Townsend Project volgt later vast nog een keer meer, voor nu laat ik het bij duister :
]
